|
szlachetne zdrowie,
nikt się nie dowie, jako smakujesz aż się zepsujesz W poniedziałek, 11 lutego, w uroczystość Matki Bożej z Lourdes, już po raz dziesiąty obchodziliśmy Światowy Dzień Chorego. Światowy Dzień Chorego został ustanowiony 13 maja 1992 r. przez papieża Jana Pawła II - w 75 rocznicę objawień fatimskich i w 11 rocznicę zamachu na jego życie na placu św. Piotra. W liście ustanawiającym tę uroczystość papież pisał o intencjach przyświecających całemu zamierzeniu: Coroczne obchodzenie Światowego Dnia Chorego ma na celu uwrażliwienie Ludu Bożego, a w konsekwencji wielu katolickich instytucji działających na rzecz służby zdrowia oraz społeczności świeckiej na konieczność zapewnienia jak najlepszej opieki chorym; pomagania im w dostrzeżeniu wartości cierpienia na płaszczyźnie ludzkiej i nadprzyrodzonej; popierania coraz bardziej owocnej służby wolontariatu; przypominania o potrzebie duchowej i moralnej formacji pracowników służby zdrowia. Obchody Dnia Chorego Ojciec św. wyznaczył na 11 lutego, gdyż tego dnia w 1984 r. ogłosił List Apostolski „Salvifici doloris” - pierwszy w dziejach Kościoła katolickiego dokument poświęcony wartości ludzkiego cierpienia. Patronem Światowego Dnia Chorego został św. Kamil de Lellis, założyciel zakonu kamilianów - na fotografii. Wspaniałe intencje Światowego Dnia Chorego dotyczą praktycznie wszystkich. Wielu z nas często zadaje sobie pytanie: po co jest cierpienie? Czy jest w nim jakiś sens? Cierpienie bardzo często kojarzy się nam z chorobą. Człowiek chory to człowiek cierpiący. Jeśli ciężko chorujemy to pragniemy od innych współczucia i pomocy. Jeśli sami kiedyś cierpieliśmy, to o wiele łatwiej przychodzi nam współczuć i pomagać innym. Ludzie bliscy nam i obcy cierpią i wymagają opieki. Chętniej ją wtedy ofiarujemy. Stajemy się wrażliwsi na niedolę bliźnich. Bowiem pomoc choremu wyzwala w nas dobro. Obchody Dnia Chorego pomagają nam to wszystko zrozumieć, a także właściwie docenić rolę wolontariuszy, którzy bezinteresownie pragną ulżyć w niedoli nieuleczalnie chorym i umierającym. Podczas X Światowego Dnia Chorego w polskich kościołach, szpitalach i domach pomocy społecznej odprawiano Msze św. w intencji chorych. W wielu szpitalach organizowano także bezpłatne badania. * * * Kamilianie - zakon powołany do niesienia pomocy chorym i ubogim. Założony w 1586 r. przez św. Kamila de Lellis. Obok ślubu ubóstwa, posłuszeństwa i celibatu składają dodatkowy ślub służenia chorym nawet z narażeniem życia. Kamilianie rozwijają profilaktykę zdrowotną w społeczeństwie, służą pomocą medyczną i duchową chorym i umierającym. Bardzo ważnym aspektem ich posługi jest pomaganie chorym w odnalezieniu odpowiedzi na odwieczne pytania o sens życia doczesnego i przyszłego, o znaczenie cierpienia, zła i śmierci. Zakon stara się również uzmysławiać rządzącym potrzebę wprowadzenia takiego ustawodawstwa, które gwarantowałoby prawa chorego i szacunek dla jego godności osobistej. W Polsce kamilianie pojawili się w 1904 r. w Miechowicach (obecnie dzielnica Bytomia). Na świecie jest ich 1100, w tym 86 Polaków (dane z 1998 r.). Strojem zakonnika jest czarny habit z czarnym pasem z wyhaftowanym na piersi czerwonym krzyżem. W naszym kraju kamilianie prowadzą 6 domów opieki społecznej dla osób w podeszłym wieku oraz dla dzieci i dorosłych upośledzonych psychicznie. Znanym kamilianinem jest np. o. Arkadiusz Nowak, znawca kwestii związanych z narkomanią i AIDS. Polacy prowadzą także domy misyjne na Madagaskarze i Słowacji. Św. Kamil de Lellis urodził się 25 maja 1550 r. w Bucchianico we Włoszech. Jako szlachcic wybrał dla siebie karierę wojskową, będąc najemnym żołnierzem. Jednak w wieku 25 lat przeżył nawrócenie i postanowił zostać zakonnikiem. Gdy miał 34 lata został wyświęcony na kapłana. Zawsze interesował się medycyną i niesieniem pomocy poważnie chorym, w tym widział swoje powołanie. Temu zagadnieniu poświęcił wiele pism, które przyniosły mu tytuł reformatora szpitalnictwa i posługi chorym. Zmarł 14 lipca 1614 r. w Rzymie. Został kanonizowany 29 czerwca 1746 r., zaś 22 czerwca 1886 r. papież Leon XIII ogłosił go patronem chorych i szpitali. Decyzją Piusa XI z lipca 1929 roku św. Kamil de Lellis został również patronem pielęgniarek i pielęgniarzy. W 1996 roku wybrano go patronem Zabrza. mjg.
Żeby powiększyć miniaturę kliknij na niej |