|
Patroni naszych ulic
Kinga (Kunegunda) 1234-1292 Ulica św. Kingi znajduje się na osiedlu Zacisze w dzielnicy Targówek Była córką króla Węgier Beli IV i już jako dziecko znalazła się na dworze krakowskim - ojciec zaplanował jej małżeństwo z (wówczas jeszcze nieletnim) Bolesławem V Wstydliwym. Miało to wzmocnić związki Arpadów z Piastami małopolskimi. Ojciec zapewnił jej też bogaty posag. Rezydująca w Sandomierzu księżna musiała uciekać (wraz z narzeczonym, ks. Bolesławem) w 1241 r. przed najazdem tatarskim na Morawy. Bolesław V samodzielnie panuje w Ziemi Krakowskiej i Sandomierskiej od 1243 r. a ok. 1247 poślubił Kingę. Małżeństwo to najprawdopodobniej nigdy nie zostało skonsumowane, już w źródłach XIII-wiecznych księciu nadano przydomek Wstydliwy (Pudicus). Na bezpotomnym Wstydliwym wygasła zatem małopolska linia Piastów. Zapewne wiąże się to z oddziaływaniem ówczesnych ideałów dewocyjnych, podzielanych tak przez księcia, jak i przez Kingę. Już za życia Bolesława Wstydliwego wstąpiła do III zakonu św. Franciszka. Wykształcona i samodzielna majątkowo księżna wywierała wpływ na politykę swojego męża, o czym może świadczyć fakt, że często występuje obok niego jako współwystawca dokumentów. Odwiedzała też dwór węgierski, co poza celem odwiedzin rodzinnych mogło mieć aspekt dyplomatyczny. Wiąże też się ją ze staraniami o kanonizację bp krakowskiego Stanisława (1253), co - cokolwiek by sądzić o jego rzeczywistej roli - miało też swój dodatni cel polityczny. Ze straconego za zdradę biskupa uczyniono bowiem symbol jedności państwa, a jego kult sprzyjał propagandzie idei odnowienia zjednoczonego królestwa. W 1257 r. księżna otrzymała w zarząd Sądecczyznę. Położyła swoim rozsądnym zarządem duże zasługi dla rozwoju tej ziemi i w ogóle Małopolski. Przyczyniła się do rozwoju kopalnictwa soli bocheńskiej - jakkolwiek pozyskiwano ją przed Kingą, to sprowadzenie przez nią górników z Węgier ożywiło tę dziedzinę gospodarki. Wiąże się z tymi działaniami znana legenda o pierścieniu ks. Kingi, rzekomo rzuconym w kopalni soli w Marmarosz (w Siedmiogrodzie), a odnalezionym w Bochni. Po śmierci męża (1279) zamieszkała w Starym Sączu, gdzie osiadła w ufundowanym przez siebie klasztorze klarysek. Przebywała tam do śmierci. Podczas najazdu tatarskiego w 1287 r. obroniła się w Zamku Pienińskim. Bogate uposażenie klasztoru wzbudziło zastrzeżenia ks. Leszka Czarnego (następcy Wstydliwego na tronie książęcym, z linii Piastów kujawskich) zaniepokojonego zubożeniem domeny książęcej. Już w XIV w. mamy informacje o jej kulcie, o czym świadczą zapiski o przypisywanych jej cudach. Beatyfikowana w 1690 r. Kanonizowana w 1999 r. Jest m.in. patronką diecezji tarnowskiej, górników solnych i samorządów.
Tomasz Szczepański
Literatura: Słownik władców Polski, Poznań 2001 |